Un o’r pethau sydd yn dueddol o ddigwydd ym mywyd bob yr un ohonom ydyw gofidio.  Tybed a yw anifail yn gofidio, hwyrach mae’r ateb yw “nac ydyw”, heblaw bod gyda chwi brawf i’r gwrthwyneb.  Y mae yn rhywbeth sydd yn gallu peri i ni golli cwsg a gwneud bywyd yn ddiflas.  Mae doethineb yn dweud na ddylem gario gofidiau ddoe i fewn i yfory.  Llawer gwell byddai i ni fyw un dydd ar y tro. 

 Mae yna stori am George Muller Massena, (cadfridog ym myddin Napoleon),  yn dod â byddin o ddeunaw mil yn erbyn tref yn Awstria.  Nid oedd gan y dref unrhyw fodd i amddiffyn ei hunan.  Fe ddaeth aelodau’r cyngor at ei gilydd a phenderfynwyd eu bod yn mynd i ildio ond yr oedd un deon yn yr eglwys yn eu hatgoffa mai’r Pasg oedd hi a gwell fyddai i barhau fel arfer gyda’r gwasanaethau a gadael popeth arall yn nwylo Duw.  Fe aeth y deon i’r eglwys i ganu’r gloch i gyhoeddi’r gwasanaeth a phan glywodd Massena y clychau yn canu fe dybiodd fod byddin Awstria yn dod i achub y lle a gadawodd ar unwaith, fe ddywed rhai cyn i’r clychau i orffen canu.

Gofidio sy’n tynnu cwmwl yfory i guddio heulwen heddiw.  Ar ôl rhoi ein gofidiau i ofal Duw ein tad nefol beth fydd ar ôl i ofidio amdano.  “Na ofelwch am yr yfory, digon i’r diwrnod ei ddrwg ei hun”.